Diego osunął się na kolana obok skórzanego fotela. Łzy bezsilności i wstydu kapały na drogi dywan prezesa.
„Zrobię wszystko… Don Rafaelu, błagam pana na wszystko, co święte! Zniszczy pan moją matkę! Ona jest stara, schorowana!”
„Ona wczoraj z uśmiechem patrzyła, jak upadlasz moją rodzinę w zamian za dom kupiony za kradzione pieniądze” – powiedział chłodno Don Rafael. „Ale nie jestem taki jak wy. Nie mam w zwyczaju pastwić się nad pokonanymi”.
Rafael podszedł do klęczącego mężczyzny i rzucił przed nim na blat pojedynczy dokument.
„Zawiadomienie do prokuratury nie zostanie wysłane pod trzema warunkami. Po pierwsze: podpiszesz natychmiastowe zrzeczenie się jakichkolwiek roszczeń wobec Grupo Horizonte i uznasz swój dług, który spłacisz poprzez cesję wszystkich środków zgromadzonych na twoim prywatnym funduszu emerytalnym. Po drugie: natychmiast opuścisz mieszkanie w Zapopan, zabierając tylko swoje ubrania. Mariana już złożyła pozew o rozwód za porozumieniem stron, z pełną rozdzielnością majątkową. Po trzecie: sprzedasz dom w Tlajomulco, spłacisz bank, a resztę oddasz firmie na pokrycie strat audytowych. Matce wynajmiesz małe mieszkanie za pieniądze, które sam zarobisz uczciwą pracą. Jeśli zobaczę cię w pobliżu mojej córki albo usłyszę choćby jedno słowo skargi – teczka trafia do prokuratora. Masz pięć minut na podpis”.
Diego, z trzęsącą się ręką i rozmazanym wzrokiem, chwycił podsunięte pióro. Podpisał każdy egzemplarz, nie czytając nawet szczegółów. Wiedział, że nie ma wyjścia. W jednej chwili stracił stanowisko, prestiż, rodzinę, dom i szacunek wszystkich, na których mu zależało.
Gdy złożył ostatni podpis, Rafael wziął dokumenty i przekazał je prawnikowi.
„A teraz wstań, Ramírez” – rozkazał cicho teść.
Diego podniósł się z trudem, nie śmiąc spojrzeć mu w oczy.
„Przez ochronę zostaniesz wyprowadzony tylnym wyjściem. Twoje rzeczy z biurka zostały już spakowane do kartonu i czekają przy szlabanie. Wynoś się z mojego budynku”.
Pół godziny później Diego stał na prażącym słońcu na chodniku przed wieżowcem Grupo Horizonte z tekturowym pudłem w rękach. Telefon w jego kieszeni wibrował bez przerwy – to banki dzwoniły w sprawie przekroczonych limitów, a matka dobijała się z pretensjami, że karty płatnicze zostały zablokowane.
W tym samym momencie przez bramę wyjazdową parkingu powoli wytoczył się stary, srebrny Nissan Sentra.
Don Rafael zatrzymał wóz na ułamek sekundy tuż obok stojącego na krawężniku zięcia. Uchylił lekko szybę. Spojrzał na zrujnowanego chłopaka przez ciemne okulary przeciwsłoneczne.
„Widzisz, Diego?” – powiedział spokojnie Rafael ponad miarowym mruczeniem siedemnastoletniego silnika. „Ten grat dowiezie mnie dziś do domu, do mojej córki, która wreszcie jest wolna. A ty… ty musisz teraz sprawdzić, ile warte są twoje własne nogi, gdy zabraknie ci cudzych pleców, po których mógłbyś się wspinać”.
Szyba zasunęła się cicho. Srebrny sedan włączył się płynnie do ruchu na zatłoczonej alei, znikając w blasku porannego słońca Guadalajary, pozostawiając Diega Ramíreza samego na zakurzonym chodniku, z pustymi rękami i życiem, które musiał zacząć od zera.
